Όχι, το ότι διαβάζω ρομαντασι δεν σημαίνει ότι αύριο θα ψάξω για δράκους ή μπουκμποϊφρεντς στα ζαρα.

Δεν θα έπρεπε να κρίνουμε κανέναν για το είδος των βιβλίων που του αρέσει να διαβάζει, γιατί το διάβασμα είναι πάνω απ’ όλα μια προσωπική εμπειρία, ένας τρόπος να βρίσκει κανείς χαρά, να ξεφεύγει από την καθημερινότητα ή να σκέφτεται διαφορετικά. Σε κάποιον μπορεί να αρέσει να διαβάζει ανάλαφρες ιστορίες με νεράιδες, ξωτικά και μαγικούς κόσμους, γιατί εκεί βρίσκει ομορφιά, φαντασία και ξεκούραση. 

Κάποιος άλλος μπορεί να προτιμά θρίλερ και αστυνομικά μυθιστορήματα γιατί του αρέσει το σασπένς και το μυστήριο. Άλλος, πάλι, μπορεί να βρίσκει νόημα στο να διαβάζει φιλοσοφία και να κάθεται να σκέφτεται μετά για τη ζωή και τον κόσμο γύρω του. Όλες αυτές οι επιλογές είναι το ίδιο έγκυρες. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μειώνει την ευχαρίστηση που αντλεί κάποιος άλλος από το διάβασμα, ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνει ή δεν συμμερίζεται τα γούστα του.

Είναι λάθος να θεωρούμε ότι κάποιο είδος λογοτεχνίας είναι «ανώτερο» από κάποιο άλλο. Ορισμένοι άνθρωποι χαρακτηρίζουν βιβλία που δεν τους αρέσουν ή που θεωρούν πιο «ελαφριά» ως «σκουπίδια» ή «για πέταμα», χωρίς να σκεφτούν ότι αυτά τα βιβλία μπορεί να έχουν προσφέρει σε κάποιον χαρά, παρηγοριά ή έμπνευση. Η λογοτεχνία δεν είναι ένας διαγωνισμός για το ποιος είναι πιο «σοβαρός» αναγνώστης. Είναι ένας κόσμος πολυδιάστατος, που έχει χώρο για όλους: για τη φαντασία, το μυστήριο, την κωμωδία, τη φιλοσοφία, το δράμα. Ο κάθε αναγνώστης είναι διαφορετικός και έχει διαφορετικές ανάγκες. Το σημαντικό είναι να διαβάζουμε και να απολαμβάνουμε αυτό που μας γεμίζει, χωρίς να νιώθουμε ντροπή ή την ανάγκη να απολογηθούμε γι’ αυτό.

Διαβάζω romance. Διαβάζω romantasy. Διαβαζω fantasy. Διαβαζω μυστηρίου , θρίλερ ( οκ τα πάντα εκτός από αυτοβελτίωση. - ΕΙΠΑΜΕ.) Διαβάζω βιβλία που μέσα σε 400 σελίδες γίνονται όλα: σωτήριες μάχες, επικά φιλιά, δράκοι, βασιλιάδες, κατάρες και φυσικά, ένας bookboyfriend που έχει 8/8 στα χαρακτηριστικά: έξυπνος, πανέμορφος, ελαφρώς βασανισμένος ψυχολογικά, αλλά με φοβερή αίσθηση του χιούμορ και αδικαιολόγητα καλό σώμα για κάποιον που έχει τόσα προβλήματα στη ζωή του. (και εννοείται ένα συγκεκριμένο μέλος του σώματος του είναι πολύ μεγάλο για να το πιάσει η ηρωίδα με το ένα χέρι. - για το μπράτσο του μιλάω που πήγε το μυαλό σας καλε;; μουαχαχαχαχα)

Μου είπαν ότι αυτά τα βιβλία δίνουν μη ρεαλιστικά πρότυπα στα νέα κορίτσια. Από πού και ως πού επειδή μια κοπέλα διαβάζει romantasy ή romance, θα μεγαλώσει με λάθος πρότυπα; Όχι, δεν μεγάλωσε κανένας ψάχνοντας νεράιδες ή εκατομυριούχους στο supermarket . Chill. 

*εντάξει αυτο με τους εκατομυριούχους μπορεί και να το εκανα οκ can you blame a girl for trying to meet Kai young in real life?*

Επειδή  πχ εγώ διάβασα το ACOMAF σημαίνει ότι αύριο θα πάω να ψάξω για έναν shadow daddy που ζει σε ένα κρυφό μέρος ,με μωβ μάτια , φτερά νυχτερίδας , τατουάζ και μαγικές δυνάμεις ; Όχι. Το πολύ πολύ να κοιτάξω το αγόρι μου και να πω «ο Ρισάντ θα το είχε καταλάβει ότι είμαι upset χωρίς να του το πω 12 φορές».

Και πχ αν ένα 16χρονο κορίτσι διαβάσει ένα βιβλίο όπου η πρωταγωνίστρια παρατάει τον φίλο της για να τα φτιάξει με τον μπαμπά του (τυχαίο παράδειγμα), αυτό δεν σημαίνει ότι θα σηκωθεί την άλλη μέρα να κάνει το ίδιο. Θα γελάσει, θα πάθει το σοκ της, θα το συζητήσει με τις φίλες της και θα συνεχίσει τη ζωή της. Γιατι ΕΙΝΑΙ ΒΙΒΛΙΟ. Δεν είναι life coach. 

Εγώ που διάβαζα από μικρή fantasy με ρομαντικές ιστορίες, τι έπαθα; Έγινα λίγο πιο ρομαντική σαν άνθρωπος. Έμαθα να ψάχνω το συναίσθημα στις σχέσεις μου. Δεν έμαθα να πιάνω το τόξο μου και να κυνηγάω ξωτικά στην πλατεία Συντάγματος.

Το διάβασμα είναι escapism. Δεν είναι πανελλαδικές εξετασεις. 

Τα βιβλία μάς κάνουν να νιώθουμε, να ζούμε ιστορίες που στην πραγματική ζωή δεν θα ζήσουμε ποτέ. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε το φανταστικό από το πραγματικό. Όπως κάποιος που διαβάζει αστυνομικά δεν βγαίνει μετά στους δρόμους με μεγεθυντικό φακό να ψάχνει για serial killers. Ή κάποιος που διαβάζει τρόμο δεν κυκλοφορεί με ξύλινους σταυρούς και σκελίδες σκορδα -σαν άλλη Ελένη Βλαχάκη- επειδή φοβάται ότι θα της επιτεθεί ο μπαμπούλας , ούτε αποφεύγει τα φρεάτια μην και της τραβήξει το πόδι ο Pennywise (οκ αυτό ίσως και να μην είναι αλήθεια,  έχω πιάσει τον εαυτό μου να αποφεύγει τα φρεάτια γιατί οκ παιδιά ποιος ξέρει; 1 στις 1000 να γίνει άσε δεν μπλέκεις με αυτα)

Γιατί, λοιπόν, να πρέπει να απολογηθούμε για τα βιβλία που αγαπάμε; Γιατί πρέπει να μας πείσουν κάποιοι ότι οι δικές τους αναγνωστικές επιλογές είναι «ανώτερες»; 

Όπως άλλος βλέπει Netflix και άλλος ντοκιμαντέρ για την οικονομική κρίση του 1929, έτσι κι εμείς κάποιοι θέλουμε να διαβάζουμε Καζαντζάκη και άλλοι θέλουμε να διαβάζουμε Maas. Και;

Ποιο είναι το πρόβλημα; Πρέπει όλοι να βγαίνουμε από το βιβλίο βαθιά προβληματισμένοι για την ανθρώπινη ύπαρξη; Άσε μας ρε φίλε, προβληματίζομαι έτσι κι αλλιώς όταν βλέπω τον λογαριασμό του ρεύματος και ξέρω ότι έρχεται καύσωνας ή όταν δεν ξέρω αν του χρόνου θα έχω δουλειά , ή την υγεία μου.

Δηλαδή, συγγνώμη κιόλας, αν κάποιος διαβάζει Καζαντζάκη και εγώ διαβάζω Maas, αυτό σημαίνει ότι εγώ είμαι χαζή και εκείνος φωτισμένος; Όχι. Σημαίνει απλά ότι εκείνος έχει mood για φιλοσοφικά ερωτήματα κι εγώ mood για έναν όμορφο High Lord που μου κάνει τη ζωή ενδιαφέρουσα.

I MEAN... LOOK AT HIM GUYS. 

Η ανάγνωση είναι προσωπική υπόθεση. Ας αφήσουμε τον καθένα να διαβάζει αυτό που τον κάνει χαρούμενο, και αν θέλει να το συζητήσει, να το συζητήσει με άτομα που αγαπούν τα ίδια πράγματα. 

Στο κάτω-κάτω, όπως λέει και ένα σοφό ρητό που μόλις επινόησα:

“Καλύτερα να χάνεσαι σε έναν φανταστικό κόσμο παρά να χάνεσαι στα προβλήματα του πραγματικού.”